వసుధమాట.

నేనెంత మూర్ఖంగా ఉన్నా నీ ఉనికి వదలని జ్ఞాపకంలా నను వెంటాడుతూనే ఉంటుంది. అనుక్షణం నా ఊపిరిలో నీ వేణువు వింటునేవున్నానిను ఒప్పుకోలేని మకురుతనం నాది.వెలుగులో,చీకటిలో,మెలకువలో,కలలో,వేకువలో,మునిమాపులో,జీవితపు ప్రతిమలుపులో నీవున్నావన్న సృహ నిరంతరం కలుగు తునేఉన్నా దాన్ని నా అహం అరచెయ్యోడ్డి ఆపుతునే ఉంటుంది.నీవు లేవన్న బ్రమని కల్పించుకొని ప్రతిదానికొక హేతువుని నిర్హేతుకంగా ఏర్పరుచుకొని,నీవు లేవని ఇదంతా నా ప్రయోజకత్వమేనని ,వేదికలెక్కి ఇది హేతువాదమని అరిచినపుడల్లా! నీవు వింటున్నా వన్న సందేహం నను వెంటాడుతోనే వుంటుంది.